| หอคอยงามสูงเหยียดฟ้าคล้ายหาญท้าทูตสวรรค์ หอคอยแห่งฟรอนเซ่น ทุกทิวาราตรีจะส่องสว่างให้แก่เหล่าเรือเดินทะเลน้อยใหญ่ที่ลอยลำในอ่าวคาลิบอร์ เบื้องล่างเป็นชุมชนที่แออัดด้วยผู้คน ตึกสูงทรงสวยประดับด้วยรูปปั้นแปลกๆอย่างสัตว์ในเทพนิยายหลายหลากปลูกรายล้อมบ่งชัดถึงความเจริญรุ่ง โดยมากจะเป็นสำนักกรมการของเจ้านายจากมหานครเมืองหลวงผู้ดูแลความสงบที่นี่ ไม่ก็หมู่คฤหาสน์ของชนชั้นสูง ทิศเหนือและทิศตะวันออกชิดขอบทะเลมีท่าใหญ่ที่ดาษดาด้วยเรือหลายขนาดหลากชนิดเทียบเป็นแถวยาวเรียงรายตลอด ทิศใต้เป็นลานตลาดกว้างคับคั่งด้วยพ่อค้ามากหน้าและฝูงชนที่จับจ่ายทั้งหาซื้อและนำมาจำหน่าย แต่ถึงแม้จะเป็นเมืองใหญ่อุดมไปด้วยศิลปะวิทยาการชั้นยอดและความมั่งคั่ง แต่ความจริงที่เด่นชัดคือเหล่าคนยากไร้ยังมีอยู่ทั่ว แทบจะเรียกได้ว่ามากกว่าเหล่าเศรษฐีมีสตางค์ด้วยซ้ำไป ชนชั้นล่างเหล่านี้อย่างดีก็เป็นได้แค่คนงานท่าและลูกเรือ อย่างร้ายก็ขอทานหรือแม้แต่พวกลักเล็กขโมยน้อย เหล่านี้ฝังรากกันอยู่โดยทั่วฟรอนเซ่น แต่ก็เหมือนดั่งหนอนแมลงต่ำต้อยในสายตาชนชั้นสูงเท่านั้น ...ว้าว พวกเรา...!! พี่คารีฟกลับมาแล้ว โห...ซื้อขนมปังมาเยอะแยะเลย...!! เด็กน้อยพากันร้องออกมาด้วยความดีใจทันทีเมื่อเห็นชายหนุ่มร่างเพรียวก้าวเข้ามาในเรือนไม้หลังนี้ ทั้งห้าหกคนนั่นต่างกรูเข้าไปเกาะแกะหยอกล้อเล่นกับเขาด้วยความรักความคิดถึง บ้างก็กระโดดฉวยถุงขนมปังใบโตที่หนุ่มคารีฟหิ้วมาด้วยความซุกซนตามประสา เอ้า ! เอ้า ! เอ้า!! ไม่ต้องแย่ง ไม่ต้องแย่ง ใครบอกว่าซื้อมาให้พวกแกกันหา...!! เขาร้องบอกเด็กๆพลางแกล้งเหวี่ยงโยกถุงนั้นหลบเหล่ามือน้อยไปมาอย่างสนุก จนเจ้าหนูพวกนั้นหงุดหงิดเพราะคว้าไม่ได้เสียทีจึงพากันพุ่งชนเขาจนล้มลงแล้วเข้ามาแย่งขนมปังหอมกรุ่นเหล่านั้นไปครองไว้แล้วแบ่งกันกินอย่างเอร็ดอร่อย คารีฟเห็นแล้วก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข แต่เมื่อกวาดตามองไปที่มุมห้องกลับเห็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆอีกคนหนึ่งยืนกอดตุ๊กตาเก่ามอซอในอ้อมอกแน่น เธอไม่ยินดียินร้ายกับเพื่อนๆที่สนุกกับขนมนั้นเสียเท่าไร จึงลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปหาเด็กหญิงตัวน้อยนั่น แครีน ไม่เอาขนมปังเหรอ เดี๋ยวเจ้าพวกนั้นกินกันหมดนะ เขาพูดกับเด็กหญิงพลางลูบหัวเธออย่างเอ็นดู เป็นอะไรไปล่ะ..? พี่คารีฟ...พี่คีสยังไม่กลับอีกเหรอ ข้าคิดถึงพี่คีส.... เสียงใสๆของเด็กน้อยกับตากลมโตที่ดูหมองเศร้านั้น เสียดใจชายหนุ่มเหลือเกิน หรือว่าพี่คีสไม่รักข้าแล้ว พี่คีสถึงไม่กลับมาหาข้าสักที... พี่คีสเขาไปเป็นอัศวินที่เมืองหลวงโน่นแล้ว.... คารีฟตอบกลับเรียบๆ แต่ใบหน้าที่ยังระรื่นเมื่อครู่กลับมีแววเศร้าจับพลัน น้ำที่ตากำลังจะเออล้นออกมาแต่เขาเบือนหน้ายั้งมันได้ อีกไม่นานพี่คีสเขาก็จะกลับมา เขาจะเอาเงินมาสร้างบ้านหลังใหม่ให้เราให้ใหญ่โตเท่าคฤหาสน์ตรงหน้าถนนนั่นเลย แล้วจะซื้อตุ๊กตาตัวใหม่ให้แครีนด้วยนะ... พูดจบคารีฟก็ก้มลงหอมแก้มเด็กน้อยแครีนฟอดใหญ่ก่อนที่เขาจะละจากเธอแล้วเดินไปยังห้องเล็กๆที่ถัดจากตรงนั้นเพียงไม่ไม่กี่ก้าว ชายหนุ่มดันประตูไม้บานเก่านั่นแล้วเข้าไปข้างในทันที อ้าว คารีฟ...ทำไมกลับมาเร็วนักล่ะ ลูกไม่ได้ไปทำงานที่ท่าเรือหรือ...? หญิงชราผุดลุกจากแคร่ไม้ทันทีเมื่อเห็นลูกชายสุดที่รักกลับมา หล่อนพยายามจะยืนขึ้นแล้วเดินเข้าไปหา แต่ก็ไม่ไหว ด้วยว่าแก่ตัวและโรคร้ายที่รุมเร้า เมื่อเห็นเช่นนั้นคารีฟจึงรีบเข้าไปประคองมารดาตนเอาไว้ ท่านแม่นอนลงเถอะ... เขาพูดพลางเอนกายผู้เป็นแม่ลงบนแคร่นั้นอย่างเดิม แล้วเอื้อมหยิบผ้าห่มมาคลุมให้ด้วยความห่วงใยล้นเปี่ยม ดูสิท่านแม่...นี่ยาบำรุงกระดูกจากเมืองหลวงเชียวนะ คราวนี้ท่านจะกลับมาแข็งแรงอีกครั้ง อีกไม่นานเราจะได้ไปเดินเล่นชายหาดด้วยกัน เจ้าไปเอาเงินเยอะแยะมาจากไหนล่ะคารีฟ แม่ผู้ชราเอ่ยถามด้วยตวามสงสัย ยาวิเศษนั่นหลายสิบเหรียญทองเชียว... คารีฟนิ่งเงียบไปสักครู่เมื่อได้ยินคำถามนั่น ถ้าบอกความจริงไปท่านแม่ของเขาคงไม่ยอมกินยานี้แน่ ข้าไปช่วยงานท่านแบร์เกอร์ที่หอคอยมา... ชายหนุ่มตอบส่งๆพลางเบี่ยงหลบสายตา ท่านไม่ต้องห่วงหรอก ข้าไม่ทำอะไรที่ผิดกฎเมืองหรอกท่านแม่ ข้าสัญญา... หญิงชราฟังคำนั้นก็ปริยิ้มออกมาด้วยใจปลื้ม หล่อนรับแก้วน้ำกับยาที่ลูกรักส่งมาให้แล้วกลืนมันลงไปอย่างเต็มใจ ตัวคารีฟเองก็รู้สึกผิดยิ่งนักที่โกหกมารดาตน แต่สำหรับคนที่ทำเพื่อเขามาชั่วชีวิต แม้ต้องถูกตราหน้าว่าเป็นหัวขโมยชั่วช้าก็จะทำเพื่อแม่อันเป็นที่รัก ท่านแม่... เดี๋ยวข้าออกไปเยี่ยมพี่คีสสักครู่นะ... ********************************************* รถเทียมม้าที่วิ่งสวนกันไปมาดูวุ่นวาย ทั้งผู้คนที่เดินชนเบียดเสียดกันแน่น สำหรับเจ้าจ๋อแซ็คและรีเซ่หนุ่มแล้ว มันช่างเป็นภาพที่ตื่นตาเหลือเกิน ที่นี่ต่างจากดูเกลมาก ทั้งจำนวนฝูงชนและความเจริญด้านจักรกล เพราะรถลากบางคันแม้ไม่เทียมม้าก็วิ่งได้ ถึงไม่ใช่เวลาแต่ทั้งสองก็มิสามารถหักใจข่มความตื่นเต้น แม้ท้องจะหิวกายจะเหนื่อยล้า แต่เมื่อมาเห็นสิ่งแปลกใหม่ในชีวิตก็หายเป็นปลิดทิ้ง โดยเฉพาะหอคอยแห่งฟรอนเซ่นที่ทั้งคู่เห็นมาตั้งแต่ยังไม่พ้นดงป่ามะพร้าวนั่น ยิ่งมาเมียงมองใกล้ๆ ก็ยิ่งตื่นใจกับความยิ่งใหญ่ของมัน รีเซ่.... เจ้าบอกข้าสิว่า สิ่งนี้มนุษย์อย่างเราเป็นคนสร้างจริงๆ... เจ้าจ๋อถามเพื่อนเสียงสั่น ไม่ได้หวาดหวั่นหรือเกรงกลัวต่ออะไร แต่มันเป็นความตื่นเต้นตื่นตาจนสั่นไปทั่วเพราะหัวใจเต้นแรงเหลือเกิน รีเซ่ก็อยู่ในอาการไม่ต่างกันนัก ถึงเขาจะเคยอ่านจากในหนังสือมาบ้าง แต่ไม่นึกว่าของจริงมันจะยิ่งใหญ่มหึมาขนาดนี้ ใช่...มนุษย์อย่างเราๆนี่ละ... รีเซ่หันบอกเพื่อน แต่ตอนนี้เราต้องหาเจ้านั่นให้เจอก่อน แล้วถ้าแกคิดอยากจะปีนขึ้นไปบนยอดนั่นก็ตามใจ.. แล้ว...เราจะเริ่มกันยังไงดีล่ะ.รีเซ่..เมืองใหญ่ขนาดนี้จนค่ำจนเช้าก็คงหาไม่ทั่วหรอก... รีเซ่ได้ฟังคำเพื่อนรักก็เห็นด้วยอย่างว่า แม้จะมั่นในอกเพียงใดแต่เมืองใหญ่ที่เคยมาครั้งแรกเช่นนี้ การหาคนก็ไม่ต่างจากงมเข็มในทะเล เขาพยายามคิดหาวิธีพลางเดินชายตาชมเมืองไปเรื่อยหมายว่าจะพบเจ้าหัวขโมยนั่นอีกสักคราถ้าโชคช่วย เวลาผ่านไปพักใหญ่ก็ไม่เห็นใครคุ้นหน้า แต่กลับต้องสะดุดกับบางอย่างที่คุ้นตาบนแผงลอยของพ่อค้านายหนึ่ง รีเซ่สะกิดเจ้าจ๋อหนุ่มให้มองไปทางเดียวกัน เมื่อแซ็คเองก็ว่าคุ้นอยู่กับสิ่งนั้น ทั้งคู่ก็เดินตรงเข้าไป โอ้....! คุณชายทั้งสอง สนใจชิ้นนี้หรือท่าน... พ่อค้าหน้าย่นเอ่ยถามอย่างนอบน้อม เมื่อเห็นสองหนุ่มมายืนเพ่งหน้าร้านตน อายุแค่นี้แต่ตาถึงทีเดียวนะท่าน เขี้ยวนี่มันเป็นของจระเข้ยักษ์เข้ในป่าลึกโน่นเชียว แค่สิบเหรียญทองเอง ไม่แพงใช่มั๊ยล่ะ ใช่แล้ว สิ่งที่พาให้สองหนุ่มสะดุดตากับร้านนั้น คือเขี้ยวงามคล้ายกับอันที่ถูกลักไป รีเซ่ลองคว้าขึ้นมาดูถึงรอยตัดนั่นก็ยิ่งมั่นใจว่าพวกเขาคือเจ้าของเก่ามัน หนุ่มผมยาวหันสบตาเพื่อนรัก เมื่อแซ็คพยักหน้าว่าเห็นต้องกันแล้วเขาก็พลันชักดาบคู่ใจออกมาจ่อเข้าที่คอพ่อค้าคนนั้นอย่างรวดเร็วท่ามกลางความตื่นตะลึงของเหยื่อเองและผู้คนรอบข้างที่ผ่านไปมา สหายพ่อค้าแก่นั่นที่ขายของไม่ไกลกันก็ปรี่จะเข้ามาช่วยแต่แซ็คก็ขวางไว้แล้วจ้องตาเขม็งจนพวกนั้นถอยร่นไปเอง ข้าไม่ใช่โจร ข้าไม่ได้มาปล้น แค่อยากจะรู้ว่าท่านได้มันมายังไง ไม่ต้องปิดบังเพราะข้าเองก็พอจะรู้ว่าท่านได้มันมายังไง ไม่อย่างนั้นจะว่าข้าไม่เตือนไม่ได้นะ... ...โอ้...คุณชาย ใจเย็นก่อน... ใจเย็นก่อน.... พ่อค้าแก่ละล่ำละลักเสียงสั่น เพราะคมดาบนั้นไม่ห่างจากคอหอยเขามากนัก อีกทั้งแววตาคมกริบของหนุ่มรูปงามบ่งบอกว่าเขาเอาจริงแน่ ข้าไม่ได้ขโมยใครมา เจ้าคารีฟมันเอามาขายให้ข้า... เมื่อได้ยินคำตอบที่พึงใจรีเซ่ก็วาดดาบลง ทำให้พ่อค้านั่นหายใจได้ทั่วท้องขึ้น แล้ว...ท่านรู้ใช่มั๊ยว่ามันอยู่ที่ไหน... ****************************************************** คารีฟทรุดกายลงหน้าป้ายหินหนึ่ง แม้จะไม่ได้แต่งเติมเสริมสลักให้งามดั่งหลายอันที่อยู่เคียงในละแวกนั้น ก็เพียงพอแล้วที่จะให้หนุ่มน้อยน้ำตาไหลคลอเบ้าขณะเพ่งมองด้วยใจหวนคะนึง ลมทะเลที่หอบคลื่นน้ำซัดฝั่งอยู่เรื่อยไม่เหนื่อยหน่าย ปะทะผิวกายอยู่ร่ำนั้นเหมือนจะปลอบใจให้คลายเศร้าหมอง บนดอนดินนี้มีเพียงเขาที่นั่งเฝ้ามองอย่างนั้นมาระยะหนึ่งแล้ว สิ่งที่ข้าเสียใจที่สุด คือท่านผู้นั้นช่วยเราทั้งคู่ไม่ได้... เขาพูดพลางวางดอกไม้ช่อสดสวยลงหน้าสุสานหินนั่น ท่านพี่...แม้ข้าจะไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ข้าก็ดีใจที่ได้รอดกลับมาปกป้องท่านแม่ ปกป้องแครีน ปกป้องเด็กๆจากเจ้าคนโฉดพวกนั้น... เขาใช้มือปาดน้ำตาให้สิ้นจากใบหน้าแล้วลุกยืนขึ้น แต่ยังเพ่งอยู่ที่หลุมศพพี่ชายไม่ละหนี ข้าจะแก้แค้น ข้าสานต่อเจตนารมณ์ของท่าน ข้าจะ...!! ไม่ทันขาดคำหนุ่มร่างเพรียวก็ต้องเงียบปากตะลึงนิ่ง เพราะสายสร้อยห้อยคอเขาพลันขาดสะบั้นลงตกสู่พื้น คารีฟค่อยๆก้มลงเก็บมันขึ้นมา ในใจก็คิดไปต่างๆ สร้อยนี่มารดาข้าให้มาไม่ใช่หรือ หรือว่ามันเกิด... ชายหนุ่มชั่งใจยั้งความคิดที่พลุ่งพล่านนั้น เขาสลัดปมเชือกที่พันรอบแขนทั้งสองข้างเหวี่ยงเข้ารัดต้นไม้ใหญ่ถัดไปกว่าสิบก้าวโน่นแล้วดึงตัวโหนไปดั่งแมงมุมร่อนใย มุ่งหน้าสู่เมืองใหญ่ที่เขาเพิ่งจากมาเมื่อครู่นี้ด้วยใจร้อนรนยิ่ง ********************************* Last Edit by NaNA*~ : 5 December 2006 - 19:07:44 | |
   | No ICQ available |
| NaNA*~ Scholar    Lv. 13 EXP: 110 to next Lv: 16 Join: Sep 2006 |
| ||||||
